PoringNoI

[APH short fic: RussiaxChina] A warm winter

 

 

 

หมายเหตุ
- เอนทรีย์นี้ไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อ่อนไหวต่อเรื่องประเทศชาติ
- เฮตาเลียเป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น อาจมีเนื้อหาเสียดสี ฯลฯ นะคะ

 

 

 

 

นานเท่าไหร่แล้วที่พื้นแผ่นดินแห่งนี้ถูกย้อมให้เป็นสีขาวของหิมะ

ไม่มีใครแยแส ได้แต่เพียงอยู่ท่ามกลางสีขาวของหิมะ

เหมันต์ที่หนาวเหน็บแทรกซึมถึงขั้วหัวใจ ช่างรู้สึกอ้างว้างเหลือเกิน

แม้เข้มแข็งและเกรงขาม แต่เหล่านี้ล้วนทำให้เปล่าเปลี่ยว

หากเพียงแค่ภาวนาจากฟากฟ้า

สักวันคนที่แสนอบอุ่นและเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม เข้ามา

อย่างน้อยขอรอยยิ้มก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นราวอยู่ในอ้อมกอด

 

 

 

 

ฉันควรจะรออยู่ที่ที่แห่งนี้ต่อไปหรือเปล่า

หากที่แห่งนี้ ไร้ซึ่งความหวังละ. . .

 

ฉะนั้นในเมื่อไร้ซึ่งความหวัง

การย่างก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายคงไม่ผิด

      

“ผมอยากอยู่ในที่อบอุ่น..  ห้อมล้อมไปด้วยดอกทานตะวัน”

 

 

----------------------------------

 

 

 

ฉึ่บ  ฉึ่บ ฉึ่บ

 เสียงฝีเท้าของผมย้ำไปตามทางในดินแดนแห่งใหม่ซึ่งเต็มไปด้วยความหวัง

ช่างประเทศที่เต็มไปด้วยวัฒนธรรมที่ดีงามเสียเหลือเกิน

มองไปตามข้างทาง เต็มไปด้วยเด็กๆ วิ่งเล่น

จนทำให้ฉุกคิดขึ้นมาว่า ถ้าหากเป็นประเทศผมคงไม่สามารถวิ่งออกมาเล่นอย่างสบายใจได้

ถ้าหากได้ได้ครอบครอง  “ประเทศจีน” แห่งนี้คงดีไม่ใช่น้อย

  พรั่ก!

ระหว่างที่ผมคิดก็มีเด็กผู้ชายในชุดฮันบกวิ่งมาชนจนล้ม

 

“อิ ย๊า ~ อายกซูลื้อเป็นอาไรมากหรือเปล่าน๊อ”  ชายหนุ่มร่างบางมัดหางม้าสลวยในชุดกี่เผ้าวิ่งเข้ามาโอบเด็กน้อยด้วยความเป็นห่วง

“ลื้อรีบขอโทษเขาเร็ว   ”

“เรื่องอะไรต้องไปขอโทษฝรั่งบ้านั้นด้วย เอาแต่เดินเหม่ออยู่ได้!”  สิ้นเสียงเด็กอวดดี คนนั้นทำให้หนุ่มชุดกี่เผ้าเงยหน้าขึ้นมองหน้าผม

 

ผมก้นมองหน้าเขาด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร หวังว่าเขาคงไม่กลัวในรอยยิ้มของผมเหมือนคนอื่นหรอกนะ

“อิย๊า ~ นะ...นี่ลื้อมาจากที่ไหนกันเนี้ยะคงมาจากแดนไกลสินะ”

“ครับ ผมอีวาน มาจากรัสเซียครับ ”  ผมกล่าวพร้อมแสยะยิ้มเล็กน้อย ด้วยความภาคภูมิใจในอำนาจของประเทศตนเอง เขาและเด็กคนนั้นคงกลัวจนขนลุกแล้ววิ่งหนีไปเลยสิท่า

 

 

ทว่าเขากลับฉีกยิ้มด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม  แม้แต่อาการตกใจเพียงเล็กน้อยก็ไม่มี

“อั๊วะ ชื่อ หวาง เหยา ประเทศจีนน๊อ ยินดีที่รู้จักน๊ออารักเซีย”

 

นี่น่ะหรือคือแผ่นดินใหญ่ที่เรียกว่า “จีน” ผู้คนต่างเป็นมิตรได้แม้กระทั่งคนน่ากลัวอย่างผม แต่ถ้าเป็นอย่างนี้ก็ดีแล้วละ

บางทีอาจทำให้เป็นส่วนหนึ่งกับรัสเซียได้ไม่ยาก

 

“จะว่าไปน๊า  ลื้อมาที่นี่ทำไมเหรอ อารักเซีย” เหยายื่นหน้ามาถาม นัยน์ตากลมโตมองอย่างสงสัย

 

“หึ  ผมแค่อยากมาเที่ยวประเทศที่แสนงดงามของคุณเท่านั้นแหละครับ” เสียงกระซิบอันแผ่วเบาข้างหูของร่างบาง  ทำเอาเหยาตกใจเล็กน้อย

 

สักพักก็มีเด็กอีกสามคนวิ่งเข้ามาหาเหยา บ้างก็กระโดดเข้ากอดบ้างก็กุมขากางเกงแน่นแลน่าเอ็นดูเสียจริง

นี่เขาเป็นที่รักของเด็กๆพวกนี้หมดเลยหรือเปล่านะ

 

 

“อ่า พอดีอั๊วะต้องพวกเด็กพวกนี้มาเลี้ยงน๊อ ขอโทษทีนะรู้สึกว่าอั๊วะต้องไปแล้วละ” เขากล่าวลาพร้อมก้มลงอุ้มเด็กผู้หญิงมาไว้ในอ้อมกอด

 

 

หลังจากที่เขาจะหันหลังเดินจากไปผมรีบคว้าเอวบางนั้นเข้ามาหาตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆโน้มใบหน้าจุมพิตที่ข้างดวงแก้มของอาเหยาอย่างแผ่วเบา มืออีกข้างก็พลางไล่ปลายนิ้วสัมผัสไปตามนวลแก้มนวลอีกข้างนึง

 

ร่างเล็กดิ้นอย่างขัดขืนมองหน้าของผมด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก และสิ่งที่สังเกตเห็นคือแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด พร้อมส่งเสียงอู๊อี๊ไม่เป็นภาษา

 

“ฮะฮะ  อะไรทำไมคุณต้องหน้าแดงขนาดนั้นด้วยละ นี่แค่มารยาทการร่ำลาของประเทศผมเท่านั้นเองนะ” ที่จริงแล้วไม่ใช่เลยมันเป็นแค่คำอ้างไปก็เท่านั้น

 

“ฮะ. .. ระ  ระ..เหรออ่า ~ ไม่ดีเลยน๊อ คือประเทศอั๊วะคนที่ทำแบบนี้กันมีแต่คนรักกันน๊อ//// ... อ่าอั๊วะต้องไปเลี้ยวน๊อ โชคดี //// ”  อาเหยาเชื่อสนิทแต่หน้าก็ไม่ได้หายแดงลงเลย เขาใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้อุ้มไต้หวันมาบังซ่อนสีหน้าตนเองไว้ แล้วเดินจากไป

 

ผมมองแผ่นหลังเล็กๆของอาเหยาพร้อมด้วยเด็กๆพวกนั้น ช่างรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเหลือเกิน พวกเขาดูมีความสุขและไม่ทุกข์ร้อนแบบผมบ้างเลยหรือไง   บางทีที่นี่อาจเป็นสถานที่ที่เราหามาแสนนานก็ได้

 

รอยยิ้มนั้น...ที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัว

รู้สึกอยากที่จะครอบครองมันเหลือเกิน

 

 

 

 

 

 

    “ไว้พบกันใหม่เรามาเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันนะ จีนผู้แสนอบอุ่น”

 

 

END

 

 

ฟิคสั้นที่อยู่ๆ ก็อยากแต่ง-*-

ไร้ซึ่งพล็อตเรื่องจริงๆ 

แค่อยากรู้ว่าจะมีคนชอบฟิค อีวานxเหยา เยอะมั้ยเท่านั้นแหละ

 

ไว้ถ้าเรทติ้งดีจะแต่ง ฟิคยาวละกัน

 

 

 

 

edit @ 14 Jun 2009 00:42:31 by NiJI~*