[APH short fic: Holy Roman Empire x Chibitalia] Hopeless
posted on 13 Jun 2009 23:08 by poringnoi in hetalia[APH short fic: ] Hopeless
Holy Roman Empire x Chibitalia
หมายเหตุ
- เอนทรีย์นี้ไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อ่อนไหวต่อเรื่องประเทศชาติ
- เฮตาเลียเป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น อาจมีเนื้อหาเสียดสี ฯลฯ นะคะ
ยังมีเด็กน้อยผู้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม. ..
ใสซื่อและอ่อนโยนอยากโอบกอดเธอไว้ข้างกายเหลือเกิน
เพียงแค่เด็กธรรมดาอย่างฉันก็ได้เพียงแต่เฝ้ามอง
มองรอยยิ้มเธอด้วยความเขินอาย
แต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยสิ่งใด
เรายังคงโทษความขี้ขลาดของตัวเองเสมอ
สุดท้ายก็รวบรวมความหวังและความกล้าเอ่ยชวนเธอคนนั้นไป
“มาเป็นส่วนหนึ่งของโรมันกันเถอะ
เธอตัวน้อยปฏิเสธหนทางของเราสองคนอย่างง่ายดาย
ความไม่เข้าใจและความสับสนเริ่มปะทุในใจหัวของฉัน
ทำไมทั้งๆที่มันเป็นน่าจะเป็นหนทางที่พวกเราจะมีความสุขด้วยกันไม่ใช่หรือ
เพราะเหตุใดถึงเลือกใช้ชีวิต ที่โดนต่ำต้อยคอยรับใช้ประเทศพวกนั้นต่อไปละ
ฉันมองหน้าเธอผู้เป็นที่รักด้วยสีหน้าผิดหวัง
ความฝันที่วาดฝันไว้เริ่มพังทลายความฝันของสองเรา. . .ฉันละทิ้งความหวังจากเธอไว้ในอดีต
รับความเจ็บปวดไว้ที่แผ่นหลังไว้
แม้จะเจ็บปวด แต่ต้องสู้ต่อ
ขอให้ทุกย่างก้าวที่ฉันเลือกเดิน ช่วยสานฝันของจักรวรรดิโรมันแห่งนี้
หากกำชัยไว้ได้ฉันจะหวนกลับมา
ได้โปรด รอฉันด้วย
เฟลิเซียโน่
---------------------------
ผืนฟ้าสีแดงเหนือ จักรวรรดิโรมันวันนี้ช่างแลน่ากลัวยิ่งนัก
เมฆหมอก ลอยคลุ้นไปทั่วสนามรบ
แผ่นดินที่แสนยิ่งใหญ่ของฉันกำลังถูกย้อมด้วยสีแดง
ของเลือด....
กลิ่นหอมเกรสดอกไม้ ณ อดีตแปลเปลี่ยน
พวกเรารับรู้ได้เพียงกลิ่นคาวเลือดและซากศพ
นัยต์ตาสีครามอันแน่วแน่จับจ้องกองทัพ นโปเลียนอันแข็งเกร่ง
อย่างโกรธแค้น .. .
ไม่พวกเรานะ รู้จักเพียงแค่คำว่า ชนะ
และวันนี้เราก็ต้องชนะ เช่นกัน
เด็กหนุ่มผู้เต็มไปด้วยบาดแผลกำดาบอย่างหนักแน่น
ย่ำฝีเท้าฝ่าเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง
ได้โปรด. . .
ขอเพียงดาบเดียว พระผู้เป็นเจ้า
ได้โปรดรับฟังเสียงภาวนาของพวกเราด้วย
ถ้าหากผ่านพ้น ศึกนี้ไปได้...
เลือดสีแดงฉาดพุ่งออกจากร่างของผม
กระสูนทะลวงเข้าไปในซี่โครง แล้วทะลุผ่านอีกฝากหนึ่ง
จากอาวุธปิศาจ ที่พวกเขาเรียกว่า ปืนผมโหยหวนด้วยความเจ็บปวดที่เริ่มแผ่ซ่านทั่วร่างกาย
ดาบที่กำแน่นร่วงลงสู่พื้น
ก่อนล้มลงนอนพลางกุมหน้าอกที่เต็มไปด้วยเลือด
นัยต์ตาสีครามอันแน่วแน่เมื่อครูเริ่มเลือนลาง
ผมมองไปบนฟากฟ้าสีโลหิตเหนือแผ่นดินเกิด
กองทัพกระหายเลือดวิ่งข้ามร่างที่แน่นิ่งของผมไปราวกับศพอีกหลายพันในที่นี้
ไม่นะ ผมน่ะต้องลุกขึ้นกุมดาบสู้พวกมันสิ
ผมน่ะสูญเสียมามากพอแล้วไม่อยากให้จบเพียงแค่นี้
ยังมีคนคนนึงรอคอยผมอยู่
ทว่าร่างกายกลับไม่ตอบสนองต่อความคิดเลย
ครืน...ครืน...
เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องท่ามกลางสงครามที่หนักหน่วง
เมฆสีดำก่อตัวอย่างรวดเร็ว พัดพาเอาห ่าฝนตกลงมา
ชำระเอาเลือดและกลิ่นคาวในเจือจางไป
อา...
เฟลิเซียโน่
ท้องฟ้าวันนั้นของเราสดใสมากเลยไม่ใช่หรือ
ทำไมผืนฟ้า ณ วันนี้ของผมถึงเป็นสีแดงละ
เฟลิเซียโน่
ขอโทษนะ...
ผมยิ้มให้ฟากฟ้าด้วยใจที่เหนื่อยอ่อนเต็มที
พลางคิดถึงรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ
ทำไมพระผู้เป็นเจ้าไม่ให้ผมได้พบรอยยิ้มนั้นอีกครั้งนะ
ความเจ็บปวดอันแสนทรมาณสิ้นสุดลง
ร่างกายแสนบอบช้ำของผมด้านชาและไร้ความรู้สึกต่อสิ้นใด
ไปตลอดกาล ...
“ฉันไม่อยากเห็นชินโรคุงเต็มไปด้วยบาดแผลแบบคุณปู่โรมันนะ. . . .”
----------------------------------------------
------------------
--
ฟิคนี้คล้ายๆกับฟิค เรื่องHopeแต่ดำเนินเรื่องด้านชินโรแทน
รู้สึกแต่งห่วยจริงๆ เลยแหะอันนี้- - คิดภาษาไม่ค่อยออกเลย
ช่วยติชมหน่อยนะไม่งั้นเสกชินัตตี้เข้าท้อง =w=
edit @ 14 Jun 2009 12:32:41 by NiJI~*
#1 By kita:รักการวาดรูปสุดหัวใจ! on 2009-06-14 00:23