PoringNoI

-โหลดเพลงให้เสร็จแล้วเปิดฟัง อ่านไปด้วยจะได้อถรรสน๊อ=w="

"เย้!! และแล้ววันนี้พวกเราก็ได้เสรีภาพมาเสียที"
ผมมองไปยังรอยยิ้มแสนปลื้มปิติ ของพวกลิทัวเนีย รอยยิ้มที่ไม่เคยได้เห็นจากพวกเขา

ทำไมทั้งๆที่พวกเราอยู่ด้วยกันมานานสักเท่าไหร่ สิ่งที่ผมได้เห็นมีเพียง หยาดน้ำตาของพวกเขา

ถึงจะแปลกใจ แต่รู้ดีว่าทุกอย่าง เป็นแค่ข้อผูกมัดของ"อาณานิคม" เท่านั้น

ผมไม่ได้มีเพื่อนตั้งแต่แรกอยู่แล้วสักหน่อย

 คงไม่มีคนอยากผูกมิตร กับคนน่ากลัวอย่างผมหรอกมั้ง


-------------

ทุกอย่างที่พยายามทำมา มันสูญเปล่าสินะ

อาณาจักรอันกว้างใหญ่ แสนมั่งคั่ง ผู้คนทั่วสารทิศต่างเกรงขาม

 
ทุกอย่างจะเหลือเพียงแค่อดีต

ตอนนี้ ผมได้แต่เพียงมอง ธงชาติสีแดง อันคุ้นเคย
ธงที่พวกเราเคยนำไปโบกประกาศชัยชนะ มานับหลายประเทศ

ทว่า
ธงชาติสหภาพโซเวียตผืนนั้นได้ถูกเชิญลงจากยอดเสา
วันวันนี้ ช่างเป็นการปิดฉากของ สหภาพโซเวียต ที่เรียบง่ายนัก

เหล่าประเทศอาณานิคม  โบยบินจากไปดั่งนกที่โดนกักขังมาแสนนาน

ผมเพียงแต่ยิ้มให้พวกเขา
อยากจะเอ่ยออกไป

"ยินดีด้วยนะ "



แต่ผมคงเหงาอยู่พักใหญ่เลยละ ถ้าไม่มีพวกคุณ

ขอบคุณที่คอยเป็นแขนขาให้ผม

ขอบคุณ..

----------



ท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ

พัดพาเอาความหนาวแหน็บ แทรกซึมผ่านขั้วหัวใจอันบอบช้ำ

ร่างกายที่โดนปกคลุมด้วยสีขาว

ผมกำลังรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะตาย..



อา.. อยากเจอคุณจัง


คุณเหยา...


-------------

จิ๊บ จิ๊บ  จิ๊บ

ที่นี่คือสวรรค์สินะ

คงเป็นไปไม่ได้ที่ ท่ามกลางพายุหิมะนั้นจะมีเสียงร่ำร้องของนก


ที่นี่อบอุ่นดีจัง 

ถ้าหากรู้ว่าชีวิตหลังความตายเป็นแบบนี้ ผมคงมาตั้งแต่แรกแล้ว



โป๊ก!!

เสียงวัตถุโลหะขนาดใหญ่ กระแทกลงกลางศีรษะ


ผมเจ็บจนสะดุ้ง ฟื้นขึ้นมา

ภาพแรกที่เห็นคือ ใบหน้าสวยราวหญิงสาว ในชุดกี่เผ้า ในมือถือกะทะใบใหญ่
เขาทำหน้า ดุๆมองมาที่ผม

แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านช่องหน้าต่าง มายังห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย
เครื่องเรือนไม้ สไตล์ตะวันออก พวกนี้ล้วนแต่ทำให้รู้ว่า ที่นี่ไม่ใช่ บ้านเกิดผม..


"ให้ตายน๊อ  ลื้อจะหลับไปถึงเมื่อไหร่กัน ห๊า!! " เสียงโหวกเหวกของชายร่างเล็กตัวแสบ

"คะ..คุณเหยา.." ผมตะกุกตระกักกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รู้สึกงงไปหมดทำไมที่มาอยู่ที่นี่ได้


"ทำไมผมถึงมาอยุ่ที่นี่ได้ละ "

โป๊ก!!

พูดไม่ทันขาดคำ เหยาก็ซัดกะทะลงบนหัวผมอีกครั้ง

"งี่เง่าที่สุด! ลื้อคิดว่าจะเดินจากรัสเซียมาจีนด้วยตัวคนเดียวเหรอ ห๊า~"

ชั่ววูบนั้นนึกขึ้นได้ทันที จากประโยคของเขา
 ใช่...ตอนนั้น ผมกำลังมาหาคุณ คุณที่เป็นเพียงความหวังของผมคนเดียวเท่านั้น

อยากเจอคุณมาตลอด คุณเท่านั้นที่เข้าใจผม

"คนอื่นบอกว่าผมเป็นคนเข้มแข็ง หลายๆคนบอกว่าอิจฉาผมที่ผมมีอำนาจ"
"ผมได้ทุกอย่างมาหมดแล้ว แต่สุดท้ายผมไม่เข้าใจตัวเอง "
"ว่าทำไม ผมถึงสูญเสียมันไปเพราะสิ่งที่ตัวเองทำ..."

"อีกอย่าง ถ้าหากผมไม่ลากคุณเข้าไปเกี่ยวข้องกับ คอมมิวนิสต์ด้วย คุณคงมีความสุขกว่านี้..."
ผมก้มหน้าซ่อน สีหน้าอันอ่อนแอเอาไว้   ผมรู้ว่าคุณเหยาคงทราบเรื่องที่เกิดขึ้นในประเทศของผม

"ถ้าหากว่าความตายเป็นการหลีกหนีเรื่องราวเลวร้าย  ผมก็จะทำมัน"

เพี้ยะ!! 

ความเจ็บแผ่ซ่านไปทั่วดวงแก้ม เมื่อฝ่ามือเล็กๆของคนตรงหน้านั้นตบลงบนใบหน้าผม
ผมรู้สึกเหมือนตื่นจากภวังค์นั้นทันที ก่อนมองหน้าเจ้าของมือนั้นอย่างงุนงง

"อาอีวาน!! ลื้อมันงี่เง่า ถ้าคิดว่าความตายเป็นการหลีกหนีเรื่องราวเลวร้ายนั้นน่ะ
นั้นมันก็แค่ความคิดของคนที่ยอมแพ้ ถ้าหากตายไปแล้วคิดว่าอะไรจะดีขึ้นอย่างงั้นเหรอ คิดว่าคนอื่นเขาจะไม่เสียใจกับสิ่งที่ลื้อทำเหรอไง
ถ้าคิดแบบนั้นลื้อมันก็แค่คนขี้ขลาดที่เอาแต่หนีความจริงเท่านั้นแหละ !! แล้วทุกอย่างที่ทำมาเพื่ออะไรกัน
ก่อนที่ลื้อจะเป็นได้อย่างนี้ ลื้อก็เริ่มจากศุนย์เหมือนกันไม่ใช่เหรอไง!! "

"ส่วนเรื่องคอมมิวนิสต์น่ะ อั๊วะไม่เสียใจเลยที่ช่วยกันสร้างกับลื้อขึ้นมา
 อย่างน้อยอั๊วะก็มีความสุขนะ ที่ได้อยู่กับลื้อ"


ร่างเล็กกล่าวตักเตือนยาวด้วยน้ำเสียงกระแทก

ความรู้สึกอัดอั้นในใจเหมือนจะระเบิดออกมา ผมเพียงแต่ได้กัดฟันข่มอารมณ์นั้นไว้

"ถ้าลื้ออยากจะร้องไห้ ก็ปล่อยมันออกมาเถอะ"

สิ้นสุดประโยคนั้นผมไม่คิดอะไรอีกแล้ว ผมพุ่งเข้าสวมกอดคุณเหยาที่นั่งข้างๆ
 น้ำตาที่อดกลั้นไว้ไหลออกมาอย่างท่วมท้น  ราวกับปลดปล่อยทุกอย่างออกมา

อา..น้ำตาพวกนี้ไม่ได้ไหลมานานเท่าไหร่แล้วนะ

"เด็กขี้แยน๊อ ~  ลื้อไม่ได้โดดเดี่ยวสักหน่อย
แล้วก็ไม่ได้เริ่มต้นใหม่สักหน่อย ทุกอย่างก็แค่ลื้อสานต่อมันเท่านั้นเอง
ลื้ออย่าคิดว่า ต้องเป็นประเทศมหาอำนาจ เพียงแต่ขอให้ลื้อยู่ในแบบของลื้อ แล้วลื้อจะมีความสุขกับสิ่งใหม่ๆเอง"






มืออุ่น ๆลูบหัวผมเบาๆ น้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสอง ไม่ยอมหยุด ทำเอาผมต้องซ่อนใบหน้าที่น่าอายนี้ ไว้ในอ้อมอกเขา

"ไม่สิ "

"รัสเซีย"

โฮกก ไม่ไ่ด้อัพเกี่ยวกับเฮตาเลียนาน= =" 

ยิ่งแต่งภาษายิ่งห่วยลงๆ  TT 

ครั้งนี้ว่าด้วยเรื่องตอนที่ ที่สหภาพโซเวียตล่มสลาย ในปีค.ศ. 1991

ทำให้  รัฐต่าง ๆแยกเป็นประเทศ 15 ประเทศ หลังจากการแยกตัวออก จากโซเวียต

นี่สารบัญฟิคเฮตาเลียที่เคยแต่งน๊อ  จิ้มๆ =w=

ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ 

edit @ 8 Aug 2009 22:12:46 by NiJI~*